فرا هیستوری

به نام یزدان پاک
درود دوستان من  قراره در فرا هیستوری درباره مهاجرت و ورود آریایی‌ها به فلات ایران توضیحاتی بی شما عزیزان بدهیم
اگر علاقه زیادی به تاریخ دارید کافیه وارد چنل و کانال فرا هیستوری بشید و از مطالب بهره ببرید.

آریایی ها چه کسانی هستند 

هزاران سال پیش در سرزمین های شمالی کره زمین اقوامی زندگی می کردند که آن ها را به نام اقوام آریایی میشناسیم .
آنها زندگی خود را با دامداری می گذراندند و با کاهش چراگاه ها و افزایش سرما و حجوم اقوام دیگر زندگی برای آنها به مشکل بر خورد.

شروع مهاجرت 

بلاخره آریایی ها مهاجرت خود را از سرزمین های سرد شمالی به سوی گرم جنوبی آغاز کردند.
آن ها در دسته های بزرگی تقسیم شدند و به سوی سرزمین های جدید حرکت کردند و هر دسته از آنها به سوی روانه شدند
مهاجرت آریایی ها سال ها به طول انجامید واین واقعه به بیش از 4000 سال پیش بر می‌گردد.

مهاجرت دروغین

بعضی از افراد فکر می‌کنند آریایی ها از مناطق قفقاز و سواحل غربی دریای کاسپین شروع به مهاجرت کردند ولی این باور غلت است بلکه از مناطق ترکمن صحرا و اطراف دریاچه آرال و سواحل شرقی دریای کاسپین بوده این حقیقت ماجرا است

گروهی از اقوام آریایی به سمت اروپا و گروهی دیگر به سمت فلات ایران و گروهی دیگر به سمت هند رهسپار شدند.
آریایی ها پس از رسیدن به فلات ایران آن را ایران نامیدند که به معنی سرزمین آریایی ها است . آریایی ها بدون جنگ و پیکار وارد ایران شدند و با مردمانی که قبل از اونها در این فلات زندگی میکردند پیمان برادری بستند

آریایی های ساکن در ایران به سه دسته ی بزرگ تقسیم میشوند .
ماد ها در غرب 
پارسها در جنوب 
پارت ها در شمال شرقی

ورود فرهنگی و باوری جدید در آریایی ها
زرتشت پیامبر باستانی ایرانیان است، زرتشت با استفاده از تعالیم خدادادی خود توانست شیوه جدیدی در زندگی آریایی ها ایجاد کند. او با تشویق مردم به کشت و کار و کشاورزی شیوه ای جدید از زندگی را به آریایی ها داد
مجموعه تعالیم زرتشت به صورت مکتوب در کتاب مقدس زرتشتیان یعنی اوستا گردآوری شده است . 
در قسمت های آینده مفسل در باره ی زرتشت مطالبی را بیان خواهیم کرد پس حمایت فراموش نشه.

وبلاگ نویس : رضا رستمی

توضیحات

مادها یا مردم ماد گروهی از مردمان ایرانی باستان[۱] بودند که حدود سه-چهار سده پس از شروع زوال شهرهای عصر برنز در فلات ایران، به تدریج وارد این سرزمین شدند.[۲] این‌ها بخشی از مردمانی بود که در مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران، شرکت داشتند. مادها به همراه پارس‌ها، پارت‌ها، سکاها و…، در روزگار خود به آریایی مشهور بودند و یکی از قبایل آنان، آری زانتو نام داشت؛ نامی که به معنای «دودمان آریاییان» است.[۳]

مدارک تاریخی 

کتیبه های آشوری و بابلی اطلاعاتی به ما درباره مادها می دهد، ولی منبع اصلی ما درباره مادها، گزارش مورخین یونانی به ویژه هرودوت است.[۴]
هرودوت مادها را آریایی می‌نامد و می‌گوید در قدیم مادها را آریایی می‌نامیدند. هرودوت در دفتر هفتم بند شصت و دو می‌نویسد:

مادها در ارتش مانند پارسیان مجهز بودند. فرمانده آنها تیگران هخامنشی بود. اینها در زمان قدیم توسط همه مردان آریایی نامیده می‌شدند، اما زمانی که زن کولخیس ماد از آتن در میان آریایی‌ها آمد، نام خود را مانند پارسیان تغییر دادند. این روایت خود مادها از خودشان است. کیسی‌ها در ارتش مانند پارسی‌ها مجهز بودند، اما عمامه بر سر داشتند و کلاه نداشتند. فرمانده آنها آنافس پسر اوتانس بود. هیرکانی‌ها مانند پارس‌ها مسلح بودند. رهبر آنها مگاپانوس بود. که بعداً فرماندار بابل شد.

زبان و گویش 

زبان مادی یک زبان هندواروپایی و زبان مادها بوده‌است که به‌همراه زبان‌های سکایی، اوستایی و پارسی باستان از جمله زبان‌های باستانی ایرانی محسوب می‌شوند. هیچ سندی در دست نیست که بتوان با آن صحت زبان مادی را تأیید کرد. اما زبان‌شناسان، با استفاده از ساختار کلمات و علم واژه‌شناسی، کلماتی در متون کتیبه‌های پارسی باستان، ایلامی و بابلی که با گرامر زبان خود سازگار نیست را شناسایی کردند و آن را در دسته‌بندی زبان مادی قرار دادند؛ برای نمونه در کتیبه‌های پارسی باستان واژه‌هایی دیده می‌شوند که برخلاف قواعد آوایی پارسی باستان است، که این واژه‌ها را باید مادی دانست.

دین و آیین 

آگاهی ما دربارهٔ دین مادها بسیار اندک است. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ میلادی، دیوید استروناخ بنایی که در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد بنا شده‌بود را کاوش کرد و چنین به نظر می‌رسد که کاربری آن عمدتاً مذهبی بوده‌است. این سازه که در تپه نوشیجان، در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب همدان قرار دارد، بر روی تخته سنگی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده‌است و شامل «نیایش‌گاه مرکزی»، «نیایش‌گاه غربی»، «دژ» و «تالار ستون‌دار» است که توسط دیواری آجری محصور شده‌است. نیایش‌گاه مرکزی به‌شکل بُرجی با محراب داخلی سه‌گوش بود. مساحت زمین آن ۱۱×۷ متر و دیوارهایش ۸ متر ارتفاع دارند. در نزدیکی گوشهٔ غربی محراب، آتشگاه پله‌داری کشف شد که از خشت و گل ساخته شده‌بود. چنان‌که می‌دانیم، آیین مذهبی آتش، میراث مشترک و رایج در بین اقوام هندوایرانی بود و نیایش‌گاه تپه نوشیجان، کهن‌ترین ساختمان از این نوع در ایران است که می‌شناسیم.

وبلاگ نویس: رضا رستمی